به‌هرحال قانون اساسى مدونه حركت اسلامى ، با تغييرات كميسيون مذكور پس از مدتى به شوراى رهبرى آمد ، كه شش ماده اولى آن تصويب شد و نوبت به ماده هفتم رسيد كه دو روز دربارهء آن ماده مجادله شد . به يادم هست ، محل مذاكرات در « باغ بالا » بود ، جمعى از نمايندگان احزاب در شوراى رهبرى مانند پسر آقاى مجددى ، پسر آقاى گيلانى و نماينده جمعيت سكوت نموده بودند و حتى با قول همكارى كه دو نفر اول داده بودند ، روز ديگر پشيمان شده و اظهار داشتند در اين باره بايد با پدران خود مشورت كنيم . به‌هرحال در اين دو جلسه اينجانب و نمايندهء حزب وحدت كه به تازگى به شوراى رهبرى آمده بود ، مىگفتم كه : يا بايد به ذكر دين اسلام اكتفا شود و نامى از مذهب نيايد و يا اگر از مذهب حنفى نام برده مىشود ، بايد از مذهب جعفرى براى شيعه نام برده شود ، شيعيان در جهاد و دفاع از اسلام ، هدف رسيدن به حكومت را نداشته‌اند ، چون مىدانستند كه چنين چيزى در شرايط فعلى براى آنان ممكن نيست و تنها هدفى كه پس از حفظ دين و استقلال و وحدت ملى و شكست مهاجمين شوروى داشتند ، رسميت مذهب آنان بوده و هست . خلاصه پافشارى و اصرار آقاى عبد الرّسول سياف رهبر اتحاد اسلامى و مولوى فضلى ( رييس استره محكمه ) و نماينده حركت انقلاب كه من هر دو نفر آنان خصوصا آقا سياف را مجاهد محترم مىدانم اين بود كه : فعلا شما از رسميت مذهب جعفرى نام نبريد و آن را براى جلسه عمومى « لويه جرگه » بگذاريد ، اعضاى جلسه شوراى رهبرى معدود هستند و مردم اهل سنت ، ما را متهم به مذهب‌فروشى مىكنند ! و ما از مردم خود مىترسيم ! من گفتم عجيب است ! شما از مردم خود از اينكه چرا بر ما ظلم نكرده‌ايد و حق مشروع ما را انكار نكرده‌ايد ، مىترسيد ولى ما نبايد از مردم خود بترسيم كه حق آنان را بدون موجب تلف مىكنيم و مظلوميت آنان را تثبيت مىنماييم ؟ ! وقتى مذاكرات دو روزه به نتيجه نرسيد ، من ديگر مسوده قانون اساسى را به شوراى رهبرى نبردم و در نتيجه حكومت مجاهدين به علاوه ساير نواقصى كه داشت ، بدون قانون اساسى باقى ماند ، تا آن‌كه عمرش را به شما بخشيد ، موضوع معلّق ماند و من از تفصيل مشاجرات آن جلسه در اين‌جا خوددارى مىكنم . خلاصه كلام اينكه : مسأله رسميت يافتن مذهب جعفرى نه از مسايل تشكيلاتى ، ه از موضع‌گيرىهاى تاكتيكى يا استراتيژى حزبى است ، كه خواست اصيل و اصلى چندميليون شيعه افغانى است كه با تمام وسايل